SuG
「かぎりのつき、きみにつむぐ。」
-ดวงจันทร์ที่ห่างไกล เธอที่อ่อนไหวยังวนเวียน-
無色に線を描く 力なき感情の糸
นั่งลงเส้นตวัดวาดลายเส้นที่ไร้สีสัน พลังที่แผ่ซึมไหลรินออกมาจากเส้นด้าย
限りの月の夜に
ไกลเหลือเกินดวงจันทร์ยามราตรีมืด...
ねぇ伝えたい ごめんね
อา...อยากส่งผ่านไปให้ถึงเหลือเกิน ว่าฉันขอโทษ
伸びた髪が揺れて頬撫でる
เส้นผมลอยปลิวพลิ้วไหวอย่างอิสระ...ริ้วระเรือนแก้ม
時を刻む針が 憎い
กาลเวลาย้ำสลักดั่งเข็มปักแทง....แสนปวดร้าว
嘘つきなぼくらなのに真実を求め喚く
คำโกหกของเรานั้น...พร่ำร้อง...โหยหาความจริง
女々しくていい 結末を変えておくれよ
แผดเสียงร้องปริบปรอยเล็ก จักขอเปลี่ยนเรื่องราวเหล่านี้ใหม่...
そう 還りたい華奢な君の
ใช่แล้ว...ฉันอยากกลับไปยังเธอที่แสนสูงลับคนนั้น
その体に心に深く溺れさせて
ทั้งร่างกายนั้น...หัวใจ...ขอจมดิ่งแล้วปล่อยให้เป็นไปตามใจต้องการ
もう一度 声を聴かせて 僕を汚してくれ
แค่เพียงอีกครั้ง....อยากฟังน้ำเสียง....จะขอทำมันแปดเปื้อนซ้ำ
無秩序の愛でいい
ความยุ่งเหยิงแทบพังพินาศของรักนี้ก็ดี...
ざわめき揺れる感情を欠落したい
สะอื้นคำร่ำให้แด่ความรู้สึกที่หวั่นไหว...พลาดพลั้ง
骨が擦れる音を愛と呼ぶ
เสียงกระดูกขัดเคลื่อนกระทบเรียกพร่ำ..คำรัก...
肉を咥える音を愛と呼べる?
หนังเนื้อถูกขบกัดนั่นก็พร่ำออกเป็นเสียงคำรักด้วยงั้นหรือ?
罪悪感とくちづけ交わして
ความรู้สึกผิดยังคงจุ่มพิษ...ฝังร้าว
苦い蜜を吸い続ける
ดิ่มด่ำรับยาขม...ต่อเนื่อง...ดำเนินไป
雪 街 風 に唄う
หิมะเอย...เส้นถนนเอย...เส้นสายลม...อยู่คงเอ่ยพร่ำร่ำร้องเพลง
まだ不慣れな笑い方も
ไร้ซึ่งประสบการณ์ถากถางเสียงคนโห่สรวญ...
君が教えてくれたんだ
เธอนั้นคือคนที่สอนบอกฉัน
僕が想う 真実の声を 紡ぐ
ฉันยังจดระลึก....เสียงแห่งความเป็นจริง...วนหมุนกรอเวียน
らら
おなじそらのしたで
ลาลา.....
เหมือนกันกับใต้นภานี้...
らら
ちがういろのつきを
ลาลา......
ดั่งสีของดวงจันทร์ที่ผันแตก....เริ่มแปลกไป...
作詞∶武瑠
作曲∶YUJI
แปล/เรียบเรียง : SHONIIMURA
แด่...
ความห่วงใย ... ของฉัน
edit @ 29 Nov 2009 14:36:04 by แป๊ะโหดดดดดดดดดshoniimura
